Tarra Bulga National Park

//Tarra Bulga National Park

Tarra Bulga National Park
Er is zoveel te ontdekken in alleen al de provincie Victoria. Ik heb de mazzel omringd te zijn door gigantische bergen, helderblauwe luchten en de prachtigste manier waarop de natuur zich kan uiten. Alles is zo immens waardoor ik me zo mens voel zonder er iets zweverigs van te maken. Het leven wordt ineens heel simpel als je omgeven wordt door bomen en de geruisloze stilte die als een beschermende laag om je heen dwarrelt.

Na een paar drukke dagen achter de rug te hebben is het tijd voor wat ontspanning. En hoe is dat beter te vieren dan de bergen in te trekken. Ik verlaat de veilige vallei die inmiddels als mijn thuisbasis dient en neem een nog onbekende weg vanaf het drukke kruispunt aan het eind van de straat. Ik beland op een rustige snelweg die niet al te lang is, vergeleken met andere roadtrips die ik heb doorstaan. De dode wilde dieren langs de weg beangstigen me nog steeds, dus zelfs als er een auto vlak achter me zit besluit ik niet volgens het snelheidslimiet te gaan racen en goed uit te kijken. Al snel wordt het asfalt smaller en realiseer ik me dat ik een bergweggetje zal moeten volgen. Ik kom langs afgelegen boerderijen met grote stukken land waar paarden en koeien vredig staan te grazen. Achter hen bieden de heuvels hen schaduw wat ook mij bereikt. Mijn ogen draaien overuren om alles in zich op te nemen. De donkergekleurde silhouetten van de gigantische rondingen van de Aarde verslaan mijn fantasie.

De omgeving drukt me steeds verder in zich, alsof ik geen andere keuze heb dan vooruit te gaan en omarmt te worden door de koeler wordende bries die door de auto blaast.

Wanneer ik het bordje Tarra Bulga National Park voorbij raas verandert alles om me heen plots. Van het ene op het andere moment ben ik in het regenwoud en kijk ik links van mij in een diepe afgrond waar de wortelen van meterslange eucalyptusbomen en myrtle beech zich hebben genesteld om vervolgens boven me uit te torenen. Reusachtige varanen tegen de bergen vlak langs de weg zorgen ervoor dat een smaragdgroene kleur mijn lichaam doet gloeien. Verwonderd rijd ik de scherpe bochten naar beneden, alsof ik een karretje in de Droomvlucht van de Efteling bestuur in een bos vol elven en mythische wezens.

Vrij gemakkelijk, zowaar, arriveer ik op de parkeerplaats bij het Visitors Centre. Amper in staat te kunnen wachten stap ik met een diepe zucht uit de auto en begin ik aan de Lyrebird Ridge Track. Door het vochtige klimaat is het aangenaam en heb ik zowaar zin in de wandeling, ondanks dat het niet mijn hobby is. Maar dat hoeft hier ook niet, aangezien je vooral bezig bent met wat er in vredesnaam om je heen gebeurt. Voor mijn doen wandel ik vrij snel het pad af tot het eind waar ik op een houten picknickbank even tot rust kom en, zoals de teksten op de borden waar ik langs ben gelopen mij adviseren te doen, geniet van de overweldigende stilte.

Het enige waar mijn oren gehoor aan kunnen geven is een zuchtje wind door de bladeren aan de toppen hoog in de lucht en wat vogels die zingend door de varanen waden. 

Nog steeds wil ik de highlight van het nationale park zien en dus struin ik dezelfde route terug om ergens op de helft een andere weg te bewandelen. Ik ben opgelucht als het zachte verse mos me benedenwaarts leidt, maar ik weet dat ik ook weer terug moet. Vreemd genoeg fluistert het bos me toe er geen zorgen voor te creëren. Zonder slangen tegen te komen, wel door veel spinnenraggen te moeten vroeten en langs één van Victoria’s oudste en meest reusachtige bomen te benen tref ik op een klein uitkijkpunt hetgeen waar ik naar op zoek was, de Suspension Bridge. Een wiebelende brug die ergens in 1800 is gebouwd om nietszeggende burgers zoals ik uitzicht te geven over het gekoesterde regenwoud dat zichzelf compleet voorziet in alle vormen die er bestaan. Voor geen moment lijk ik alleen als ik het laatste stukje pad er naartoe afdwaal, want alles om me heen leeft en beneemt me de adem om haar eigen te kunnen blijven voeden.

Blij als een kind hobbel ik twee keer over de brug heen wat heel vreemd voelt, maar de stevige houten constructie en het staal dat de planken onder me draagt geven me het idee dat ik veilig ben. Op een veel langzamer tempo klim ik omhoog om terug naar de parkeerplaats te gaan. Nog steeds staat de auto in de schaduw te rusten voor ik weer instap en we samen een stukje verder rijden. Iets wat ongepland was en ook niet op de navigatie ingetikt stond. Dus op eigen houtje probeer ik meer mooie plekken te vinden, wat me lukt.

Zonder dat ik ervan wist wachten twee smalle maar lang kroelende watervallen op me. Aan de andere kant van Tarra Bulga glijd het kalme water over gladde donkergrijze stenen.

Via houten vlonders steek ik over om het water onder me haar gang te laten gaan. Het stroomt over en tussen de keien door naar ergens waar ik het bestaan nooit van zal weten. Waar ik wel heen mag is de top van de Cyathea Falls. Met een ouder fit en zongebruind koppel voor me en een jong gezin achter me volg ik de leidende weg naar boven toe. Met houten relingen naast me verstevig ik m’n pas en voel een sereniteit om me heen hangen als ik uiteindelijk de donkere stenen muur zie waar mijn oog op valt. Striemen zuiver water vallen neer op de rotsblokken en banen zich een weg naar beneden.

Als de twee zestigers alweer vertrekken, spreekt de moeder van de kleine familie op het bankje me aan. We raken aan de praat als hun zoontje naar me begint te lachen en voluit brabbelt, waarschijnlijk over hoe mooi hij het regenwoud vindt. Ze zijn hier vaker geweest en lijken me avonturiers in eigen land, zoals ook blijkt uit het gesprek. Na ontzettend veel tips over bezoekjes die ik gedaan moét hebben voor ik weer terugkeer naar Nederland zeggen we elkaar gedag. “See ya!”. Na een dappere poging dichter bij de waterval te komen heb ik de gewenste foto en keer ik net als hen terug. Net als ik wegrijdt komen ook zij via een omweg het park uit. Ik zwaai naar ze waarop ik een hartelijk afscheid terugkrijg.

Het is helemaal niet gek om met iemand te praten die je voor het eerst ontmoet. Dat zijn juist de mooiste momenten waar je het meest van leert. Het maakt een ervaring bijzonder en levensverhalen kunnen je altijd bijblijven. Ik ben niet alleen op de wereld dus hoef ik me ook niet zo te voelen. Er zijn miljarden om me heen en om iets kleins met hen te delen is eigenlijk heel gewoon, als een simpele eigenaardigheid.

Places to visit:

Drive the Traralgon Creek Road – Traralgon-Balook Road 37 km
Go hike one of the trails in Tarra-Bulga National Park
Walk among the Suspension Bridge in the TB rainforest
Seek a little further and find the Cyathea Falls & Tarra Falls

2017-12-19T18:09:49+00:00